posted on 27 Apr 2011 15:48 by nakaharamisaki
ถ้ารู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นจุดจบของโลก
เราจะทำยังไง
.................................................................
จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมั้ย
...............................
หรือว่าทุกย่างจะเป็นเหมือนเดิม
ที่แน่ๆพวกนักท่องเที่ยวคงจองโรงแรมได้อีกแค่คืนเดียว
ก็ไม่มีคืนพรุ่งนี้แล้วนี่นะ
...............................
เคยได้ยินมาว่าไก่จริงๆแล้วบินได้ 15วินาที
....มันจะพยายามทำลายสถิติบรรพบุรุษของมันมั้ยนะ
...............................
ถ้าพรุ่งนี้คือจุดจบของโลก
..............................
จะมีกี่คนที่ดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อที่จะไปจากสถานที่แห่งนี้
.............โกลาหลน่าดู
แล้วกี่คนกันนะที่จะปล่อยวางอยู่เงียบๆ......
............................................
จะยังไปทำงานกันอยู่มั้ย
ยังจะต้องจ่ายเงินซื้อของกันอีกมั้ย
หรือท้ายที่สุด.....ก็คงไม่มีใครอยากได้อะไรอีกแล้ว
จะทำอะไรกับคนที่เราเกลียด
..........................................
จะพูดอะไรกับคนที่เรารัก...จะกลายเป็นวันครอบครัวมั้ย
......จะไปเที่ยวในที่พิเศษๆกัยมั้ย....
หรือจะแค่นั่งรถเล่นรอบเมืองกันอีกครั้ง....
แค่ได้อยู่บ้านด้วยกันเหมือนทุกๆวันก็พอแล้วล่ะ...
......กับสัตว์เลี้ยงของเราล่ะ จะอยากลองได้ยินเสียงพูดของมันสักครั้งมั้ย
จะเล่นกับมัน...ดูมันเล่นกันทั้งวัน...หรือจะแค่ลูบหัวมันเบาๆ
........................................
........................................
คืนนี้จะมีใครมั้ยที่เข้านอน
พวกเด็กๆต้องนอนกันตอนสามทุ่มไม่ใช่หรือไง
.......................................
แล้วอีกกี่คนที่รอดูจุดจบของโลกเมื่อพระอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้ส่องสว่าง
........................................
ใครจะรู้...จนกว่าวันนั้นจะมาถึง...โลกที่แสนวุ่นวายใบนี้...ขอบคุณนะ
posted on 27 Apr 2011 15:38 by nakaharamisaki
ความฝัน....
หลายๆอย่างในความฝันของเรา
มักจะมีรูปร่างที่พิสดาร พิลึก กลับตาลปัตร
เป็นอะไรที่ไม่เสมือนจริงเอาเสียเลย
บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่เราชอบที่จะฝัน
ความฝัน...จะดี...หรือร้าย....ไม่มีใครรู้
แต่เราก็มักชอบขอให้ฝันดีอยู่เสมอๆ
ในเมื่อมนุษย์เรามีสิทธิ์ที่จะทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง
ดังนั้นมนุษย์ย่อมมีสิทธิ์ที่จะฝันเช่นกัน
ไม่ผิดอะไรที่จะฝัน
ไม่ผิดอะไรที่อยากจะฝัน
ไม่ผิดอะไรที่จะพยายามไล่ตามความฝัน
และ...ไม่ผิดอะไรที่จะล้มเหลว
อย่างน้อย....
การที่เราไม่สามารถทำให้สิ่งที่เราต้องการเป็นความจริง
หรือการที่ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรเพื่อให้สิ่งที่เราต้องการเป็นความจริง
....มันก็น่าจะเจ็ปปวดน้อยกว่าการที่ไม่รู้เลยว่าอะไรคือสิ่งที่เราต้องการ
........................................
บางทีพื้นที่ที่ตัวเรายืนอยู่ในตอนนี้อาจเป็นพื้นที่แห่งความฝันของใครบางคน
และพื้นที่ที่ใครบางคนยืนอยู่นั้นก็อาจเป็นพื้นที่แห่งความฝันของตัวเราเช่นกัน...
.......................................
บางทีตัวเราในตอนนี้ อาจเป็นตัวตนในฝันของเราเมื่อวันวาน
บางทีตัวเราเมื่อวันวาน ก็อาจเป็นตัวตนในฝันของเราในวันนี้
และบางทีตัวเราในวันพรุ่งนี้ ก็อาจเป็นตัวตนในฝันของเราเมื่อวันวานและวันนี้ก็เป็นได้
ความฝัน...ความหวังที่แสนเปราะบาง
ความฝันความสุขที่พร้อมจะสลายไปในพริบตา
...................................................
เมื่อใดก็ตามที่ตื่นขึ้นมาจากความฝันนั้นแล้ว เราก็จะไม่มีวันกลับไปฝันเรื่องเดิมต่อได้อีก
เพราะฉะนั้น ก่อนที่วันนั้นจะมาถึง คงไม่เป็นไร...ต้องไม่เป็นไรที่จะฝัน..
แค่ฝันเท่านั้นเอง....
edit @ 27 Apr 2011 19:02:34 by Kanojo_no_sekai
posted on 27 Apr 2011 15:26 by nakaharamisaki
(ฉัน บุคคลสมมติ)
ถ้าความสุขของฉันเดินสวนทางกับความสุขของเธอ
ฉันยังจะมีความสุขได้อีกหรือเเปล่า
ถ้าความหวังของฉันมันอยู่บนความสิ้นหวังของเธอ
ฉันขอที่จะเก็บความหวังของฉันต่อไปได้หรือเปล่า
ถ้าสิ่งที่ฉันเห็นและสิ่งที่ฉันได้ยิน
คือสิ่งที่ฉันอยากจะเห็นและอยากที่จะได้ยิน
แล้วอะไรคือความจริง
คำพูดกับบทสนทนาที่ฉันกลั่นกรองออกมา
ข่างน่าพอใจแต่...มันเข้าถึงเธอได้รึเปล่า
เธอสัมผัสมันได้อย่างนั้นหรือ
...จริงๆแล้ว...มันว่างเปล่าใช่ไหม
มันหายไปเหมือนกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นมา
เพราะถึงแม้ฉันจะพยายามมากแค่ไหน
ฉันก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงให้เรื่องโกหกกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมาได้
คำพูดของฉันคือสิ่งหลอกลวง
แล้วอะไรคือความจริง
ฉันไม่ชอบสร้างปัญหาฉันจึงไม่ทำเรื่องเล็กๆให้เป็นปัญหา
แต่ปัญหาของเธอไม่เคยเป็นปัญหาของฉัน
และเพราะอย่างนั้นฉันจึงชอบ...ปัญหาของเธอ
ฉันชอบเรื่องสนุกเพราะมันทำให้ฉันหัวเราะ
แต่เธอ...เธอคงเห็นรอยยิ้มของฉันได้ไม่ชัดเจนหรอก
เพราะน้ำตาของเธอมันบดบังดวงตาคู่นั้นของเธออยู่
การเห็นเธอร้องไห้มันอยากทำให้ฉันร้องไห้
น้ำตาแห่งความเปรมปรีดิ์ของฉันเอ่อล้นออกมา
ทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มแห่งความโศกเศร้าของเธอ
ถ้าฉันต้องได้ทุกๆคำตอบของทุกๆคำถามในจิตใจของฉัน
ฉันจะต้องทำทุกอย่างเพื่อไขว่คว้ามาให้ได้ซึ่งคำตอบพวกนั้นใช่ไหม
แล้วถ้าฉันไม่เคยพอใจกับคำตอบพวกนั้นเลยล่ะ
ฉันยังควรจะสงสัยใคร่รู้ต่อไปไหม
ความอยากรู้ของฉันนั้นไม่เคยมีที่สิ้นสุด
ในโลกของฉันมีแต่ตัวฉัน
ฉันจึงไม่เห็นใครและไม่ใส่ใจ
ไม่ได้ยินและไม่ฟังเสียงใคร
โลกของฉัน กฎของฉัน
ความพอใจของฉัน ความต้องการของฉัน
ถ้าเธอไม่พอใจจงก้าวออกไป
แต่ถ้าชีวิตของเธอเป็นของฉัน
จงยอมรับมันด้วยความยินดีเสียเถอะ
(เธอ บุคคลสมมติ)